Uzun süredir burada
bekliyorum. O, taş yatakta; şilteler üzerinde uyuyor, hafifçe soluyor.
Beklemek zorlaşıyor, onu
son anında yakalayacağımı düşünüyordum fakat o, hiç de ölmekte olan bir adama
benzemiyor. Sonunda dayanamadım ve omuzlarından biraz sarsarak uyandırdım onu.
Filozof, “Su tasını uzatır mısın bana, epey susamışım” dedi. Suyu içtikten
sonra, şimdi beni fark etmiş gibi sordu: “Ne istiyorsun?”
“Ben Son Sözlerin Kayıtçısıyım.”
dedim, “Sizi dinlemeye geldim.”
“Son sözüm yok benim.”
“Ölmeden önceki sözlere
biz böyle diyoruz.”
“Siz kelimeleri ustaca
kullanıyorsunuz, böylece düşünmenize gerek kalmıyor.”
Pek konuşma arzusunda
değildi, muhtemelen yolculuğumun zahmetini düşünerek “bir ilk gün mümkün mü?”
sorumu karşılıksız bırakmadı. “Bu mümkün. Hatırladığımız ilk an, ilk günümüz
olup çıkar bizim.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder